Bezpieczeństwo na warszawskich chodnikach – kto odpowiada za ich odśnieżanie?

Zimowa aura nie wybacza zaniedbań. Kilkanaście minut opadów śniegu albo marznącego deszczu wystarczy, żeby chodniki zamieniły się w lodowiska. Dla pieszych to nie tylko dyskomfort, ale realne zagrożenie zdrowia. Dlatego miasto przypomina, że obowiązki związane z zimowym utrzymaniem chodników są jasno podzielone – i nie zawsze odpowiada za nie jedna instytucja.

Wielu mieszkańców sądzi, że za wszystkie chodniki w stolicy odpowiada miasto. To mit. W praktyce za różne fragmenty tej samej ulicy mogą odpowiadać zupełnie różni zarządcy.

Największe ciągi piesze pod opieką ZOM

Za główne trasy piesze odpowiada Zarząd Oczyszczania Miasta. W jego gestii znajduje się około 4 milionów metrów kwadratowych chodników i przestrzeni pieszych wzdłuż dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych. To także:

– około 4,5 tysiąca przystanków komunikacji miejskiej
– dojścia do większości stacji metra
– kładki dla pieszych
– miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnościami
– miejsca postojowe w strefie płatnego parkowania
– wybrane trasy rowerowe

ZOM korzysta zarówno z własnych pracowników, jak i firm zewnętrznych. Ich zadaniem jest szybkie reagowanie na zmiany pogody i minimalizowanie ryzyka dla pieszych.

Nie tylko ZOM – inni też mają obowiązki

Duża część chodników nie podlega jednak pod Zarząd Oczyszczania Miasta. Za utrzymanie wielu fragmentów odpowiadają:

– urzędy dzielnic
– Zarząd Terenów Publicznych w Śródmieściu
– Zarząd Praskich Terenów Publicznych na Pradze-Północ
– Zarząd Zieleni – w parkach i na terenach rekreacyjnych

Są też obowiązki prywatne. Właściciele nieruchomości, wspólnoty mieszkaniowe i zarządcy budynków muszą odśnieżać chodniki przylegające bezpośrednio do ich posesji. To oznacza, że na jednej ulicy mogą obowiązywać różne standardy – bo każdy fragment ma innego „opiekuna”.

Ten podział nie jest biurokratyczną fanaberią. Dzięki niemu każda część miasta ma przypisaną odpowiedzialność i nie „wisi w powietrzu”.

Czym posypuje się chodniki?

Na warszawskich chodnikach najczęściej stosuje się piasek. To podstawowy i dozwolony środek walki ze śliskością. Rodzaje materiałów, które można stosować zimą, określa specjalne rozporządzenie Ministra Środowiska. Każdy zarządca terenu sam decyduje, z jakiego środka korzysta, o ile mieści się on w granicach przepisów.

Nie wolno używać wszystkiego, co „działa”. Chodzi nie tylko o bezpieczeństwo ludzi, ale też o ochronę zieleni i nawierzchni.

Straż Miejska ruszyła w teren

Na początku stycznia, podczas posiedzenia sztabu kryzysowego w Stołecznym Centrum Bezpieczeństwa, prezydent Warszawy polecił Straży Miejskiej zwiększenie liczby kontroli związanych z zimą.

Efekty:

– 1032 interwencje od początku roku
– 16 mandatów (15 za nieodśnieżone lub śliskie chodniki, 1 za sople)
– 67 przypadków, w których zarządców zobowiązano do natychmiastowego działania
– 100 zgłoszeń okazało się nieaktualnych, bo chodniki były już oczyszczone

Strażnicy nie tylko karzą. Najczęściej najpierw oceniają sytuację, wskazują odpowiedzialnego i pilnują, żeby prace zostały wykonane.

Jak zgłosić nieodśnieżony chodnik?

Jeśli widzisz miejsce, które zagraża pieszym, możesz to zgłosić:

– przez aplikację Warszawa 19115
– przez portal warszawa19115.pl
– telefonicznie pod numerem 19115 (czynny całą dobę)

Zgłoszenie trafia bezpośrednio do właściwego zarządcy terenu.

Co mówią przepisy?

Zimowe utrzymanie chodników reguluje:

– ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach
– miejski Regulamin utrzymania czystości i porządku

Prawo jasno mówi, kto i za co odpowiada. Problem pojawia się nie w przepisach, ale w praktyce – gdy ktoś nie wywiązuje się ze swoich obowiązków.

Bezpieczeństwo to wspólna sprawa

Miasto apeluje o ostrożność, ale też przypomina: zimą bezpieczeństwo pieszych zależy nie tylko od służb. Zależy też od zarządców budynków, wspólnot, firm i zwykłych właścicieli nieruchomości.

Śliski chodnik to nie drobiazg. To prosta droga do złamania nogi, urazu kręgosłupa albo długiej rehabilitacji. Dlatego zimą nie chodzi o „czyje to zadanie”, tylko o to, żeby każdy zrobił to, co do niego należy – zanim komuś stanie się krzywda.